Arka przymierza

Dla Żydów Arka Przymierza stanowi jeden z ważniejszych elementów pism oraz całej wiary. Arka Przymierza dla Żydów jest dowodem na zawarcie z Bogiem przymierza. W Biblii została ona opisana jako akacjowa skrzynia. Została na końcu obita złotą blachą. Wieko zwane jest przebłagalnią i również zrobione zostało ze złota.

W Arce znajdowała się laska Aarona, manna a dzbanie oraz kamienne płyty, na którym widnieje Dekalog. Płyty otrzymał Mojżesz od Boga na górze Synaj. Dostęp do arki miał tylko arcykapłan. Arka była centrum kultu dla Izraelitów i była zawsze ciągnięta z pomocą specjalnego wozu do czasu, aż król Salomon nie wybudował dla niej świątyni. Kiedyś wierzono w to, że jeśli armia posiada Arkę, to nikt jej nie przezwycięży. Wiele ludów przez lata ją sobie nawzajem odbierało. Na konie została sprowadzona do Jerozolimy, gdzie widnieje w świątyni. W judaizmie dopuszcza się kult Arki, co jest jedynym świętym przedmiotem ich kultu. Lecz później Arka zniknęła podczas zburzenia świątyni w Babilonie. Niektórzy wierzą, że Arkę odnajdzie Jezus Chrystus w dniu Sądu Ostatecznego. Inni mówią, że kopia Arki znajduje się w jednej ze świątyń etiopskich.

JHWH

Symbol ten jest nazwą Boga w hebrajskiej Biblii. Imię to zostało przekształcone na Jahwe. W najstarszych przekładach Biblii imię Boga stanowiły cztery litery JHWH. Stanowią one tetragram, czyli cztery litery. W Polskich wersjach zostało to sprowadzone do dwóch nazw, czyli Jehowa i Jahwe.

W starym języku hebrajskim nie istniały bowiem samogłoski. w większości przekładów biblijnych imię hebrajskie został zmienione na Pan, albo Bóg. Zostało to podzielone w ten sposób, że w religii judaistycznej w ogóle nie pisze się imienia Boga, ani się go nie wymawia, ponieważ jest ono święte. Dziś nie mamy już pewności, czy dosłownie tak wymawiane było kiedyś imię. Dlatego właśnie uznano Walgutę, jako pierwszy przekład, gdyż ominięto tam imię Boga, a zastąpiono je słowami Bóg i Pan. Dziś niewielu ludzi wie że pierwotnie Pismo Święte nosiło w sobie imię JHWH. Tak pisane było dosłownie, a dziś pojawiły się zastępniki i od tamtej pory każdy tłumacz ich używał, co przyjęło się powszechnie. Dla wielu też ciężko był wymówić to imię, ze względu na brak samogłosek. A imię to było zapisywane w dziesiątkach wersji, co było zależne od języka narodu.