Buddyzm
Buddyzm traktuje jednostkę ludzką jako "nie - ja", czyli coś pozbawionego duszy i bytu "Ja" to nagromadzenie czynników bytu. Dharmy, od których zależny jest człowiek dają się podzielić na pięć grup: ciało, zmysły, cielesność, siły napędowe i świadomość. Elementy te składają się na jednostkę.
Buddyzm odrzuca wiarę w indywidualizm, która ujawnia się w takich sformułowaniach jak "jestem", "mam" i "moja". Religia ta przewiduje wiele dróg i metod odizolowania. Cechami charakterystycznymi jednostki i świata są doczesność, podatność na cierpienie i niebycie sobą. Ani człowiek ani świat nie tworzą całości, lecz są zbiorem elementów. Dlatego też człowiek nie posiada duszy, która by po śmierci ciała powstała nieśmiertelna. Ważnym czynnikiem w buddyzmie jest reinkarnacja, a nie wędrówka duszy, gdyż buddyzm nie uznaje jej istnienia. Konsekwencją śmierci jest odrodzenie. Nie istnieje tu strach przed śmiercią, gdyż jest ona za przejście w stan nirwany. Według buddyjskiej nauki odrodzenie jest wynikiem dobrych uczynków, które człowiek popełnia za życia. Niezbędne do osiągnięcia tego stanu są też "Cztery Szlachetne Prawdy", a droga do nich są medytacja i samodyscyplina. Edward Conze nazywał buddyzm "pragmatyzmem dialektycznym", gdyż religia ta prezentuje filozofię, która ma prowadzić do wewnętrznej niezależności, zadowolenia i porzucenia doczesnych zysków dla wartości wiecznych.
Cztery szlachetne prawdy
W buddyzmie pod pojęciem Czterech Szlachetnych Prawd, rozumie się odpowiedzi na pytania dotyczące, definicji i powstania cierpienia oraz jego unicestwienia. W kategorii cierpienia umieszczone są narodziny, choroba, starość i śmierć oraz rozłąka i daremność człowieczych dążeń.
Filozofia ta zakłada, że to pragnienie odpowiedzialne jest za powstanie cierpienia. Pragnienie towarzyszy człowiekowi od urodzenia do odrodzenia. Chodzi tu o pragnienie doświadczenia przyjemności, radości, żądze emocjonalne i materialne. Zniweczenie cierpienia polega na wyeliminowaniu z życia pragnień, tych trudnych do zrealizowania. Drogą do tego jest "ośmioraka ścieżka", prowadząca do wyzwolenia. Żeby zaakcentować cierpienie, człowiek musi pogodzić się z jego istnieniem i faktem, że jest ono zawsze obecne. Ośmioraka ścieżka posiada osiem aspektów by przezwyciężyć pragnienia. Są to: właściwy pogląd, namysł, mowa, postępowanie, życie, dążenie, uwaga i medytacja. Ścieżka dzieli się na trzy części, które można określić jako: mądrość, dyscyplinę i medytację. Technika ta nosi nazwę także "Czterech boskich odpoczynków". Uważa się, że gdy duch podczas odpoczynku wytworny w sobie poprzez medytację: współczucie, dobro, radość to wszystkie jego ograniczenia znikają.