Parker już na początku kariery zdobył przydomek "Yardbird" krócej "Bird", który przylgnął do niego na resztę życia, inspirując tytuły takich kompozycji jak: "Yardbird suite" oraz "Ornithology". Bird odegrał wiodącą rolę w rozwoju Bebop'u - nurtu jazzu charakteryzującego się szybkim tempem, wirtuozowską techniką i improwizacją opartą o harmoniczne struktury. Jego innowacyjne podejście do harmonii rytmu i melodii wywarło ogromny wpływ na jego współczesnych a wiele z jego kompozycji stało się standardami np.:"Billie's Bounce", "Anthropology", "Ornithology" i "Confirmation". Jego dźwięk był czysty i przenikliwy i choć wiele nagrań ukazuje jego oszałamiająca technikę i skomplikowane linie melodyczne jest on również jednym z największych wykonawców bluesa. Na szczególne uznanie zasługuje jego interpretacja "Parker's Mood". Bird łączył też jazz z innymi gatunkami np. klasyką lub muzyką latynoską co w późniejszym czasie kontynuowali jago spadkobiercy muzyczni. Stał się on również ikoną dla hipsterów a później dla beat generation uosabiając koncepcję bezkompromisowego artysty grającego muzykę intelektualną a nie tylko rozrywkową.

Charlie Parker amerykański saksofonista i kompozytor, powszechnie uważany za geniusza - jednego z najbardziej wpływowych muzyków jazzowych. Znaczny wpływ wywarł na niego Louis Armstrong i podobnie jak on Parker zmienił na zawsze brzmienie muzyki jazzowej. Charlie Parker urodził się i wychował w Kansas City będąc jedynym dzieckiem Charlesa i Addie Parker. Od dziecka wykazywał talent muzyczny. Ojciec Charliego wywarł prawdopodobnie pewien wpływ na jego muzyczny rozwój gdyż był pianistą wodewilowym, ale później problemy alkoholowe doprowadziły go do posady kelnera i kucharza na kolei. Jego matka pracowała nocami w oddziałach Western Union. Najwięcej zawdzięcza jednak Parker pewnemu młodemu puzoniście, który nauczył go podstaw improwizacji. Na saksofonie zaczął grać w wieku jedenstu lat używając wypożyczonego od szkolnej orkiestry instrumentu. Jak powiedział Monk: "Oni chcą grać muzykę ale nie wiedzą jak". Mówiąc "oni" miał na myśli białych muzyków pozostających w cieniu nowych idei muzycznych. Symbolem Bebopu stałą się legendarna Pięćdziesiąta druga ulica z klubami takimi jak "Three Deuces" oraz "The Onyx".

W tysiąc dziewięćset trzydziestym siódmym roku Parker zagrał koncert podczas którego wielki perkusista swingowy Jo Jones ( nie mylić z Philly Joe Jones'em ) w wyrazie niezadowolenia z jego gry rzucił talerz pod jego nogi. W późniejszym czasie Charlie ćwiczył przez trzy, cztery lata grając piętnaście godzin na dobę i rozwijając niektóre z koncepcji wykorzystanych później w bebopie. W klubach Kansas City spotkał saksofonistę Buster'a Smith'a, którego doskonała technika gry wywarła wpływ na styl Charliego. W 1938 roku Parker dokonał pierwszego profesjonalnego nagrania w zespole pianisty Jay McShann'a. W owym czasie uległ również wypadkowi samochodowemu. Podczas rekonwalescencji w szpitalu uzależnił się od morfiny a w późniejszym czasie również od heroiny, która będzie go prześladować przez całe późniejsze życie doprowadzając w końcu do jego śmierci. Pobyt w Kalifornii i związane z nim niepowodzenia doprowadzają w końcu Parkera do szpitala psychiatrycznego Camarillo gdzie spędza sześć następnych miesięcy.