Osoby niezdecydowane, wahające się możemy podzielić na dwie podstawowe grupy. W pierwszym przypadku osoba taka, roztrząsa swoje rozterki, wątpliwości i chcąc czy nie, spycha dyskusje na boczny tor. Natomiast w drugim przypadku niezdecydowany jest przekonany, że tylko jego sposób wykonywania poszczególnych czynności jest najlepszy i właściwy. Osoby niepewne mają problemy z radzeniem sobie ze stresem i z reguły opóźniają procesy wykonawcze. Ludzie zaangażowani w pracę, którzy muszą współpracować z osobami niezdecydowanymi często tracą entuzjazm i zapał do pracy. Dlatego najlepiej, aby takie osoby pracowały na stanowiskach, gdzie nie wymaga się od nich prowadzenia komunikacji ani radzenia sobie ze stresem. Niezdecydowani w swoim działaniu są mistrzami komunikacji pozawerbalnej. Bardzo dobrze posługują się mową ciała, przenikliwymi spojrzeniami czy znaczącymi chrząknięciami. A kiedy już coś powiedzą, to taki wycinek informacji jest ignorowany i pozostawiany bez odzewu. Sądzą, że ich opinia nie jest wcale ważna i nikomu niepotrzebna, bo i tak ktoś inny będzie musiał się zmierzyć z problemem.
Mądrala chce być zawsze doceniany i "głaskany po głowie". Na ogół jest jednak nudny i nieciekawy. Kiedy nie jest w centrum zainteresowania cierpi. Może być niezadowolony, kiedy nie będzie mógł się wykazać wystarczająco w danym przedsięwzięciu. Jego bardzo złożona osobowość sprawia, że lubi taktować swoich rozmówców, jak dzieci. Zawsze wszystko wie lepiej, sprawia wrażenie bycia pewnym swoich racji a także musi wszędzie dorzucić swoje trze grosze. Mądrali wydaje się często, że jest wszechstronnie uzdolnionym ekspertem w niemalże wszystkich dziedzinach. Z łatwością wypowiada się na tematy, o których nie ma zielonego pojęcia. Zdarza się, że jeśli czegoś nie wie posuwa się do wymyślenia nowych faktów, by uzupełnić niedobory wiedzy. Dlatego warto się głęboko zastanowić, i zrobić z niego prawdziwego eksperta, przynajmniej w jednej dziedzinie. Można tu pomyśleć o jakichś kursach czy szkoleniach. Mądrala nie jest dobrą osobą na szefa, chyba że potrzebne jest doprowadzenie do frustracji i napięć pozostałych pracowników.
Sprawia wrażenie wiernego i rozsądnego, ale nie zawsze dotrzymuje obietnicy czy wykonania powierzonego mu zadania. Poprzez nadmiar obowiązków, jakie na siebie bierze, ma duże skłonności do zawodzenia innych. Chcąc być przyjacielem wszystkich, nie zostaje przyjacielem nikogo. Główną techniką zdobywania akceptacji u innych jest mówienie im samych miłych rzeczy. Spaniel uważa, że dzięki tym komplementom będzie lubiany przez każdego. To, co zaprzepaszcza spanielowi drogę do bycia przyjacielem, to niekonsekwencja. Żeby nie narazić się na utratę czyjejś aprobaty i dobrego zdania, decyduje się na udział w działaniach, którym nie chce bądź nie może podołać. Jednak relacje międzyludzkie byłyby ubogie bez udziału w nich spanieli. Trzeba umieć zauważyć człowieka, który przyjmuje na siebie więcej, niż może ofiarować. Jeśli mu się odmówi prawa do wykonania jakiegoś zadania, to jakby odmówić mu przyjaźni. Rzeczywistość, to ciężka próba i weryfikator przyjaźni. Dobry menedżer potrafi zidentyfikować pracownika i tak nim pokierować w pracy, aby nie zranić jego uczuć.