Życie buddy

Budda rozpatrywany jest z trzech punktów widzenia: jako osoba boska, duchowa albo też istota pośrednia. To istota przedstawiająca pierwowzór mędrca, który objawia się na świecie w różnych osobach. Historyczny Buddach to Siddaharta, nazywany Gautama. Pochodził ze znakomitego rodu indyjskiego i często nazywano księciem. Narodził się on w wyniku niepokonanego poczęcia, z Tona swojej matki Maji, jako mały biały słoń.

W wieku 29 lat doznał przemienienia. Legenda mówi, że gdy rozmyślał o sposobie uwolnienia się od cierpień, wyruszał czterokrotnie na przejażdżkę, podczas, której trzy razy spotkał śmiertelnie chorego starca a raz ascetę. Wtedy to zaczął myśleć o przemijaniu świata. Prowadził, więc życie ascety, głodował umartwiał się, co doprowadziło go do całkowitego wycieńczenia. Na koniec jednak uznał, że obrał złą drogę. Wówczas poświęcił się medytacji, podczas której doznał objawienia. Swoją mądrością podzielił się ze swymi uczniami. Wybrał drogę umiarkowania, wyrzeczenia się świata a jego nauka związana była z przezwyciężeniem cierpienia. Z czasem zyskiwał coraz większą grupę wyznawców. Swoim uczniom stawia wysokie wymagania. W wieku 80 lat wchodzi w stan nirwany. Jego ciało spalone a prochy rozdzielono między grupy wyznawców.

Pisma buddyjskie

Gautama Budda nie pozostawił po sobie żadnych pism, które stanowiły drogowskaz przyszłym pokoleniom. Jego naukę początkowo przekazywano sobie ustnie. Cechą charakterystyczną dla religii był, jest stały rozwój, dlatego trudno teraz oddzielić naukę pierwotną od jej późniejszych uzupełnień.

Buddyzm nie wykształcił żadnego podstawowego kanonu dogmatów. Do najstarszego dziedzictwa zalicza się cztery szlachetne prawd, ośmioraką ścieżkę, oraz doktrynę o "istnieniu nietrwałego ja". Pierwsze zapisy odnoszące się do buddyzmu powstały około 200 lat po śmierci Gautamy, za czasów cesarza Asoki. Od początku podzielono na dharmę- naukę i niwację-dyscyplinę zakonną. Najważniejsze teksty to sutry, gdyż uważa się, że pochodzą one z ust samego Buddy i stanowią jego bezpośredni przekaz. Są one bardzo różnie traktowane w poszczególnych szkołach buddyjskich. Hinajana interpretuje je jako poezję, ale zaprzecza ich prawdziwości i autentyczności. Mahajana, uważa, że teksty te były przechowywane w podziemnym świecie skąd wydobyli je uczeni i mędrcy. Elementem kanonu są też sutry, cieszące się ogromnym autorytetem. Wiele z nich zachowało się tylko we fragmentach, a ich autorzy są nieznani. Zachowały się również pisma sanskryckie, lecz nie tworzą one osobnego zbioru.